„— Powinno się zabronić ludziom mieszkać tak daleko — powiedział od razu przy wejściu. — Co wam przyjdzie z tego żeście się tak ukryli przed światem? I tak was dopadnie.”

OLGA TOKARCZUK – PROWADŹ SWÓJ PŁUG PRZEZ KOŚCI UMARŁYCH

No właśnie, co nam z tego przyjdzie?

Broszura ewakuacyjna do nas dotarła. Dzieci wycinają z niej ludziki i robią zmyślne kolaże, na tyle się przynajmniej zdała. Powiedzieć, że nic ze świata dobrego do nas nie dochodzi, to byłoby kłamstwo. A kłamać, córeńko, nieładnie. Z tą broszurą to czuję się trochę jak z naszą zeszłoroczną powodzią. Kiedy zamykali szkoły, mówiłam, że władze wiedzą więcej, niż nam mówią, a potem nas zalało. Chciałabym myśleć, że ta książeczka to tylko taka fanaberia rządzących, za moje pieniądze stworzona na dziecięcą wycinankę.

Kurczę, takie dziwne myśli mnie naszły, chyba ze świata się przyszwendały i przenikają do mojej dzisiejszej kanapowej rzeczywistości. Jest ona tak piękna dzisiaj. Kanapa, książka — tak rzadkie dla mnie ostatnimi czasy sytuacje. Jakby ferie były trochę też dla mnie. Jakbym znowu była w podstawówce. Boże, ile te ferie zimowe wtedy trwały. Ciągnęły się tak, że czasem aż bywało nudno. Był śnieg i budowanie iglo, drążenie w zasadzie, kradzionym pogrzebaczem jaskini w dwóch wielkich śniegowych kulach. Można było tak całymi dniami, tak długo, jak tylko świeciło słońce, prawda, Aniu? Dziwne staje się postrzeganie czasu wraz z odejściem dziecięcej beztroski. Dziwnie nastraja mnie ta książka i przeszkadza trochę, że znam zakończenie z filmu.

---

Zdjęcia: Rymbaba – sudecka ucieczka, to tu, to tam z tęsknotą za zielenią, wioną, latem czymkolwiek ciepłym na dworze. Może poznacie? No i tajemnicze Żarki, kompletnie nie w Sudetach.